Weinig te melden over vandaag. Vanochtend eerst het dagverslag van gisteren in de hotel lobby geschreven en op het blog geplaatst. Tegen twaalven was iedereen klaar en vertrokken wij richting Stone Mountain Park, Georgia’s #1 attraction zoals de folder weergeeft.

Ontbeten was er nog niet dus zouden we onderweg wel kijken wat we tegen zouden komen. Het lukte echter niet een geschikt restaurant te vinden en dus stonden wij 20 min. later met nog lege magen op de parking van het park. Eerst dus maar eens een hapje doen in het parkrestaurant.

Na het eten het park verder bekeken dat is aangelegd rond een grote monoliet waarvan een gedeelte is uitgehouwen in de rotswand.

De rots kan te voet worden beklommen, maar daar was het vandaag veel te warm voor, of per gondel worden bekeken. Ook kan er een treinritje rondom worden gemaakt. Wij kozen voor onze “eigen” geaircode SUV. Na een rondje “around the rock” hadden wij het er wel gezien.

De World of Coca Cola leek ons nou ook weer niet de moeite waard om daarvoor speciaal richting downtown te rijden en dus werd er gekozen voor rust! Terug naar het hotel dus waar bij het zwembad wat verkoeling werd gezocht.

Even later zocht ik de hotelkamer op om nog wat van de Olympische Spelen mee te pikken.

Morgen vliegen wij om 5:40 pm weer terug en dus kon er 24 uur vooraf al online worden ingecheckt. Via de hotelprinter konden ook de instapkaarten meteen worden afgedrukt.

Om het laatste avondmaal in stijl af te sluiten werd een mall geGoogled op een kwartiertje rijden. Daar aangekomen werd bij het foodplaza gegeten, Miek en Sven Taco Bell en Niels en o.g. Thais.

De Mall werd daarna nog even doorgelopen om te zien of wij echt niets waren vergeten te kopen, waarbij Niels zijn vierde (Obey) pet van deze vakantie wist aan te schaffen. Ook werd nog een bezoekje gebracht aan de nieuwe Windows-store, een bijna kopie van de Apple-stores.

Na een laatste Cappu/Frappuchino’s van Starbucks reden wij weer terug naar het hotel voor de laatste nachtrust.

Morgen alle tijd om rustig in te pakken, naar Atlanta Airport te rijden, daar de auto weer in te leveren en vervolgens in spanning af te wachten of de koffers nog onder het toegestane max. gewicht blijven.

Na thuiskomst plaats ik nog een laatst berichtje over hoe de terugreis is verlopen en dan is ook dit blog weer verleden tijd.