Het raften van vandaag was besproken om half twee dus kon de ochtend relaxed worden besteed. Miek pakte uiteraard eerst haar “rondje” op de loopband en daarna op naar het ontbijt. Hier werd vers een groenten/aardappel omelet klaargemaakt hetgeen een aardig bodempje was om de dag verder grotendeels mee door te komen. Niels en Sven namen het relaxen iets te letterlijk op en bleven uitslapen waardoor zij dit lekkers misten.

Daarna nog een bakkie koffie/thee op ons balkonnetje met uitzicht op het stromend beekje. Helemaal goed!

De rafttocht zou dan wel pas om half twee van start gaan, aangegeven was dat wij een uur vooraf aanwezig moesten zijn en dat het startpunt op zo’n drie kwartier rijden lag. Dus bijtijds weg was wel noodzaak. Na een rondje “wie vindt pa’s reservebril” waarbij alle bagage werd doorzocht zonder resultaat, vertrokken we om half twaalf richting Hartford.

De weg er naar toe liep via het Foothills National Park, wat bergje op betekende door groen omgegeven. De diverse uitkijkpunten lieten we even voor wat het was, daar zouden wij op d e terugweg meer tijd voor hebben.

Na een klein uurtje melden wij ons aan en was het wachten tot wij ook daadwerkelijk aan de beurt waren. Dit duurde toch nog een uurtje aangezien de belangstelling groot was.

Eindelijk werd de “party Hoetmen” afgeroepen en werden wij door onze gids en captain van vandaag Lizzy, zwemvesten en helmen aan gemeten. Daarna met een peddel in de hand de bus in die ons naar de upper Big Pigeon bracht. Onderweg werd door een dame met een flinke strot en dito gevoel voor humor de do and dont’s van het raften bijgebracht.

Voor het instappen gaf Lizzy nog de laatste instructies waarna we te water gelaten werden. Wij zaten gevieren samen met 2 Amerikaanse broers + een zoon van één van hen in 1 boot. Ik werd gebombardeerd tot linkerstuurman, Amerikaan Rick tot rechter.

Het upper deel van de rivier zat vol met stroomversnellingen (rapids) ingedeeld in diverse moeilijkheidsklassen. Bij rapid 1 lukte het mij al meteen de boot onbedoeld te verlaten. Valt ook niet mee met zo’n zwaartepunt dat een stukje hoger licht dan de gemiddelde rafter. Lizzy, een klein hittepetitje van net 1.60 en uitkomend in de categorie vlieggewicht, wist mij in één keer uit het water te trekken, iets wat door de gehele bemanning met open mond werd gadegeslagen. Vergeet ik ook nog te vermelden dat zij een brache om haar rechter pols had vanwege een kneuzing, voorwaar geen dametje die je in een bar lastig moet vallen!

De resterende rapids werden vakkundig genomen waarbij het er echt een stuk wilder aan toe ging dan bij onze vorige raftervaring in de Colorado rivier een paar jaar terug. Dit maakte het wel een heel stuk leuker!

Een eindje verder stroomafwaarts werd de Pigeon wat rustiger en dieper en was er de gelegenheid tot zwemmen. Gezien mijn eerdere ervaring waarbij ik de Amerikanen had uitgelegd dat wij Nederlanders gek zijn op zwemmen, kon ik dus niet passen, gevolgd door Niels. Voordat de volgende stroomversnelling in aantocht was hees Lizzy het hele gezelschap weer aan boord.

Toen we in rustiger vaarwater terecht kwamen werd er natuurlijk naar en vanaf de andere booten met water gespetterd iets wat niemand echt bezwaarlijk vond gezien de temperatuur.

Na ruim 2 uur peddelen werd weer voet aan wal gezet, Lizzy bedankt voor “saving my life” en droge kleren aangetrokken. Tijdens de boottocht waren er vanaf de kant ook nog een aantal foto’s gemaakt die wij uiteraard hebben aangeschaft op cd-rom. Deze houden jullie nog tegoed.

Tijdens de terugrit naar het hotel werd nu wel gestopt bij een tweetal uitkijkpunten. Kijk maar hoe groen de omgeving hier is, van enige droogte hier is niet direct wat te merken.

Onder het genot van een frisje en een Bud zit ik nu weer het verslag te tikken op ons balkon met dat heerlijke rustgevende geluid van stromend water op de achtergrond.

Na de avondmaaltijd wordt het wel weer een klus het hele verslag en foto’s weer op het blog te plaatsen aangezien de WIFI hier wel te wensen overlaat. Zo zat ik afgelopen nacht rond het middernachtelijk uur aan de andere kant van het hotelcomplex in een oude houten schommelstoel op een veranda waar ik eindelijk voldoende signaal had om te uploaden. Je ziet, ik heb ook alles voor jullie over ;).